پس از درمان همگن سازی،شیشه سکوریتمی تواند میزان انفجار خود را به میزان قابل توجهی کاهش دهد، اما نمی تواند به طور کامل آن را از بین ببرد. اثرات خاص به شرح زیر است
نرخ خود انفجار قبل از پردازش
شیشه سکوریت غیر هموژن، به دلیل وجود ناخالصی های سولفید نیکل (NiS)، ذرات ناخالصی یا سایر مسائل مربوط به غلظت تنش در داخل، دارای نرخ خود انفجاری معمولی تقریباً 0.1٪ تا 0.3٪ است (یعنی حدود 1 تا 3 از هر هزار قطعه شیشه ممکن است خود منفجر شود).
اثر پس از درمان همگن سازی
اصل: عملیات هموژنیزاسیون (تست خیساندن حرارتی) شامل حرارت دادن شیشه در دمای تقریباً 290 درجه سانتیگراد تا 300 درجه سانتیگراد و نگهداری آن برای چندین ساعت است. این باعث می شود که ذرات سولفید نیکل که ممکن است باعث خود انفجاری شوند، در شرایط کنترل شده، زودتر منبسط شوند و تحت تبدیل فاز (از فاز به فاز) قرار گیرند، در نتیجه شیشه معیوب را زودتر مشتعل می کند.
کاهش نرخ خود انفجاری: پس از درمان، میزان خود انفجاری را می توان تقریباً به 0.01٪ تا 0.03٪ کاهش داد که حدود یک دهم خطر اصلی است.
مرجع استاندارد بین المللی
طبق استاندارد اروپایی EN 14179-1، نرخ خود انفجار شیشه های همگن نباید از 0.01٪ (یک در ده هزار) تجاوز کند.
در مهندسی واقعی، عملیات همگن سازی با کیفیت بالا می تواند آن را تا حدود 0.005٪ کاهش دهد (یک در پنجاه هزار).
عوامل خطر باقیمانده
حتی پس از همگن سازی، شیشه ممکن است به دلایل زیر منفجر شود:
عوامل سولفید غیر نیکل (مانند ضربه از اجسام سخت، استرس موضعی، نصب نامناسب و غیره)؛
تعداد بسیار کمی از ذرات سولفید نیکل در طول فرآیند همگن سازی تحت تبدیل فاز کامل قرار نگرفتند.
غلظت استرس ناشی از آسیب به لبه ها یا خراش سطح شیشه.
پیشنهادات مهندسی
عملیات همگن سازی به یک فرآیند استاندارد برای سناریوهایی با الزامات ایمنی بالا مانند ساختمان های بلند، دیوارهای پرده و نورگیر تبدیل شده است. انتخاب صفحات خام با کیفیت بالا، کنترل تنش تلطیف و نصب استاندارد می تواند ایمنی را بیشتر تضمین کند.
خلاصه: عملیات هموژنیزاسیون می‌تواند نرخ خود انفجار شیشه‌های سکوریت شده را از تقریباً 0.2% به زیر 0.02% کاهش دهد و خطر را حدود 90% تا 95% کاهش دهد. این یک فرآیند کلیدی برای افزایش ایمنی است، اما نمی تواند 100٪ به خود انفجاری دست یابد.
